Uprawnienia inspektorskie GIODO

Close-up Of Businessperson Inspecting Document On Clipboard With Magnifying Glass

Zadania Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (GIODO) określa art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, zwanej dalej UODO.

Jako pierwsze z zadań przepis ten wymienia kontrolę zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych. Stanowi on więc ustawową podstawę do wykonywania przez GIODO uprawnień inspektorskich dotyczących prawidłowości przetwarzania danych osobowych przez podmioty podlegające ustawie. Instrumenty, którymi GIODO może posługiwać się przy realizacji swoich uprawnień inspektorskich wynikają z treści art. 14 UODO.

Zadania Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (GIODO) określa art. 12 UODO. Jako pierwsze z zadań przepis ten wymienia kontrolę zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych. Stanowi on więc ustawową podstawę do wykonywania przez GIODO uprawnień inspektorskich dotyczących prawidłowości przetwarzania danych osobowych przez podmioty podlegające ustawie. Instrumenty, którymi GIODO może posługiwać się przy realizacji swoich uprawnień inspektorskich wynikają z treści art. 14 UODO. Do tych instrumentów należy: prawo wstępu do pomieszczeń, gdzie przetwarzane są dane osobowe, prawo żądania pisemnych lub ustnych wyjaśnień, prawo wezwania i przesłuchiwania osoby, prawo wglądu do dokumentów i danych mających bezpośredni związek z przedmiotem kontroli, w tym prawo sporządzenia kopii ww. dokumentów i danych, a także prawo przeprowadzania oględzin urządzeń, nośników systemów informatycznych służących do przetwarzania danych osobowych oraz (nie związane ściśle z samą kontrolą) prawo zlecania sporządzania ekspertyz i opinii.
Z treści ww. przepisu wynika także, iż powyższe czynności może dokonywać sam Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych lub upoważnieni przez niego pracownicy Biura GIODO, zwani inspektorami (oczywiście w praktyce kontrole są przeprowadzone wyłącznie przez inspektorów Biura GIODO).
Art. 14 pkt 1 UODO określa równocześnie, w jaki sposób ww. inspektorzy powinni być upoważniani przez GIODO do przeprowadzenia czynności kontrolnych u podmiotów przetwarzających dane osobowe. Prawidłowo upoważniony do przeprowadzenia kontroli inspektor posiada legitymację służbową Biura GIODO oraz imienne upoważnienie do przeprowadzenia kontroli. Wzór upoważnienia i legitymacji służbowej określają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie wzorów upoważnienia i legitymacji służbowej inspektora Ochrony Danych Osobowych (Dz. U. Nr 94, poz. 923). Przed rozpoczęciem czynności kontrolnych inspektorzy są obowiązani okazać osobom uprawnionym do reprezentowania podmiotów, u których prowadzona jest kontrola legitymacje służbowe i imienne upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Oprócz ww. dokumentów inspektorzy przeprowadzający kontrolę dysponują planem kontroli, który szczegółowo określa zagadnienia będące przedmiotem kontroli. Plan kontroli również jest okazywany osobom uprawnionym do reprezentowania podmiotu kontrolowanego. Dodatkowo w treści planu kontroli zostało zawarte pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego podmiotu, które skierowane jest przede wszystkim do przedsiębiorców. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż wszystkie powyższe czynności formalne poprzedzające sama kontrolę nawiązują do postanowień przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z art. 79 ust. 1 ww. ustawy, czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli działalności przedsiębiorcy (…). Jednocześnie stosownie do treści art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera co najmniej: wskazanie podstawy prawnej, oznaczenie organu kontroli, datę i miejsce wydania, imię i nazwisko pracownika organu kontroli uprawnionego do wykonywania kontroli oraz numer jego legitymacji służbowej, firmę przedsiębiorcy objętego kontroli, określenie zakresu przedmiotowego kontroli, wskazanie daty rozpoczęcia i przewidywanego terminu zakończenia kontroli, podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji oraz pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy. Dokumenty w postaci upoważnień imiennych do przeprowadzenia kontroli oraz plany kontroli, którymi dysponują inspektorzy GIODO czynią zadość wszystkim wymogom określonym przez art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Warto również wskazać, iż inspektorzy GIODO nie poprzestają wyłącznie na okazaniu osobom uprawnionym do reprezentowania podmiotów kontrolowanych upoważnień imiennych oraz planów kontroli, lecz zwracają się o wykonanie przez ww. osoby kserokopii powyższych dokumentów, a następnie potwierdzenie faktu otrzymania ww. kserokopii na oryginałach planów kontroli. Postępowanie takie, jak się wydaje, ma na celu uzyskanie dowodu na okoliczność realizacji przez inspektorów GIODO wymogów wynikających z art. 79 ust. 1 i ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W tym miejscu należy przypomnieć, iż podmiot kontrolowany (przedsiębiorca) powinien przedstawić inspektorom GIODO prowadzoną przez siebie książkę kontroli, w celu dokonania przez nich odpowiednich wpisów. Obowiązek prowadzenia i przechowywania takiej książki przez przedsiębiorcę wynika z treści art. 81 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten określa również kategorie wpisów dokonywanych przez organy kontroli, które obejmują: oznaczenie organu kontroli, oznaczenie upoważnienia do kontroli, zakres przedmiotowy przeprowadzanej kontroli, data podjęcia i zakończenia kontroli, a także zalecenia pokontrolne oraz określenie zastosowanych środków pokontrolnych.

Przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczą kontroli prowadzonych przez GIODO jeszcze w jednym aspekcie, który polega na ograniczaniu tych kontroli. Według art. 82 ust. 1 ww. ustawy, nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy (poza określonymi przypadkami, które jednak nie dotyczą GIODO). Jednocześnie zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czas trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym nie może przekraczać: w odniesieniu do przedsiębiorców, o których mowa w rozdziale 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (mikroprzedsiębiorcy, mali i średni przedsiębiorcy) – 4 tygodni, w odniesieniu do pozostałych przedsiębiorców – 8 tygodni. Wynika stąd, iż w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w ww. przepisach, nie dojdzie do przeprowadzenie kontroli przez GIODO. Co oczywiście nie oznacza, iż przedsiębiorca w ogóle uniknie kontroli. Czynności kontrolne zostaną przeprowadzone w innym terminie.

Poszczególne czynności kontrolne prowadzone przez inspektorów GIODO dokumentowane są za pomocą trzech rodzajów protokołów, które zasadniczo odpowiadają czynnościom przewidzianym w art. 14 UODO. Inspektorzy GIODO podczas dokonywania kontroli posługują się: protokołem przyjęcia ustnych wyjaśnień, protokołem oględzin i protokołem przesłuchania świadka. Dodatkowo, stosownie do treści art. 14 pkt 3 UODO, inspektorzy dokonują kserokopii istotnych dla nich dokumentów. Oczywistym jest, że skopiowane dokumenty muszą być potwierdzone za zgodność z oryginałem przez pracowników podmiotów kontrolowanych, aby mogły być dołączone do materiałów z kontroli. Dodać do tego należy, iż inspektorzy GIODO w trakcie kontroli mogą również załączyć do zebranych materiałów pisemne wyjaśnienia złożone przez pracowników podmiotu kontrolowanego. Stosowane protokoły służą inspektorom GIODO do utrwalenia wszelkich informacji objętych zakresem kontroli. Prawidłowo sporządzone protokoły stanowią dowody na stwierdzony w toku kontroli stan faktyczny. O ile podstawa stosowania przez inspektorów GIODO protokołu przyjęcia ustnych wyjaśnień wynika wyłącznie z przepisów UODO, to stosowanie protokołów przesłuchania świadka i oględzin opiera się zarówno na przepisach UODO, jak i kodeksu postępowania administracyjnego. Do takiej interpretacji skłania art. 22 UODO, który nakazuje postępowanie w sprawach uregulowanych w UODO prowadzić według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy UODO nie stanowią inaczej. Jednocześnie z treści zacytowanego przepisu należy dodatkowo wnosić, iż do sporządzania wszystkich protokołów używanych przez inspektorów GIODO mają zastosowanie zasady dotyczące protokołów określone w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego (art. 67 – art. 71 k.p.a.). Prawidłowo sporządzone protokoły powinny zawierać: oznaczenie inspektora sporządzającego protokół (wskazanie imienia, nazwiska, stanowiska służbowego i numeru legitymacji służbowej), oznaczenie osoby uczestniczącej w danej czynności (wskazanie imienia, nazwiska i stanowiska służbowego), ustalony stan faktyczny, datę sporządzenia protokołu oraz podpisy inspektora i osób biorących udział w czynnościach kontrolnych, a także stwierdzenie skreśleń i poprawek dokonanych w protokole. W przypadku dokonywania przesłuchiwania osób w charakterze świadków, inspektorzy GIODO są obowiązani uwzględnić obostrzenia przewidziane przez art. 82 i art. 83 k.p.a. Przepisy te zabraniają traktowania określonych kategorii osób jako świadków oraz wskazują, w jakich sytuacjach możliwe jest odmówienie odpowiedzi na pytania bez wywołania konsekwencji prawnych. Z powyższych przepisów wynika, iż inspektorzy GIODO nie mogą powołać na świadków osób niezdolnych do spostrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń, osób obowiązanych do zachowania tajemnicy państwowej i służbowej na okoliczności objęte tajemnicą, jeżeli nie zostały w trybie określonym obowiązującymi przepisami zwolnione od obowiązku zachowania tej tajemnicy oraz duchownych co do faktów objętych tajemnicą spowiedzi. Jednocześnie osoba powołana przez inspektorów GIODO na świadka może odmówić odpowiedzi na pytania, gdy odpowiedź mogłaby narazić jego lub jego bliskich (małżonka, wstępnych, zstępnych, rodzeństwo, powinowatych pierwszego stopnia, osób pozostających w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli) na odpowiedzialność karną, hańbę lub bezpośrednią szkodę majątkową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania prawnie chronionej tajemnicy zawodowej. W tym miejscu należy dodać, iż bezprawne uchylenie się świadka od składania zeznań może powodować zastosowanie sankcji określonych przez art. 88 i 88a k.p.a., które polegają m.in. na wymierzeniu kary grzywny. Zeznania świadków powołanych przez inspektorów GIODO składane są pod rygorem odpowiedzialności karnej. Inspektorzy GIODO, stosownie do art. 83 § 3 k.p.a., przed odebraniem zeznań obowiązani są uprzedzić świadków o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Pouczenie świadka jest warunkiem pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej za składanie fałszywego zeznania (art. 233 § 2 i § 3 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks Karny Dz. U. Nr 88, poz. 553 z późn. zm.). Wydaje się również, iż osoby upoważnione do reprezentowania podmiotów kontrolowanych uprawnione są do otrzymania kserokopii protokołów sporządzonych w trakcie kontroli. Uprawnienie to należy wywodzić z treści art. 73 k.p.a., który zobowiązuje organy administracji publicznej prowadzące postępowanie umożliwić stronie (w tym przypadku osobom uprawnionym do reprezentowania podmiotów kontrolowanych) przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek i odpisów. Obowiązek poddania się podmiotów czynnościom kontrolnym prowadzonym przez inspektorów GIODO znajduje swój wyraz w przepisach UODO. Art. 15 ust. 1 UODO, zobowiązują osoby uprawnione do reprezentowania podmiotów kontrolowanych umożliwić inspektorom GIODO przeprowadzenie kontroli.
Warte wskazania jest również, iż w przypadku określonych zbiorów danych UODO dokonuje ograniczenia uprawnień inspektorskich GIODO. Taki właśnie charakter posiada art. 15 ust. 2 UODO, zgodnie z którym w toku kontroli zbiorów, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1a, tj. tych, które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności, inspektor przeprowadzający kontrolę ma prawo wglądu do zbioru zawierającego dane osobowe jedynie za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela kontrolowanej jednostki organizacyjnej. Jednak przepis ten może być prawidłowo zinterpretowany wyłącznie w kontekście art. 43 ust. 2 UODO, według którego w odniesieniu do zbiorów, o których mowa w: art. 43 ust. 1 pkt 1 UODO, tj. objętych tajemnica państwową ze względu na obronność lub bezpieczeństwo państwa, ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia bezpieczeństwa i porządku publicznego; art. 43 ust. 1 pkt 3 UODO, tj. dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego, o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego oraz, art. 43 ust. 1 pkt 1a UODO, tj. takich, które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych, a przetwarzane są przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu oraz Wojskowe Służby Informacyjne (obecnie Służbę Wywiadu Wojskowego i Służbę Kontrwywiadu Wojskowego), Generalnemu Inspektorowi nie przysługują uprawnienia określone w: (…) art. 14 pkt 1 (prawo wstępu do pomieszczeń, gdzie znajdują się dane osobowe), pkt 3 (prawo wglądu do dokumentów i danych mających bezpośredni związek z przedmiotem kontroli oraz sporządzanie ich kopii), pkt 4 (prawo przeprowadzania oględzin urządzeń, nośników oraz systemów informatycznych służących do przetwarzania danych) i pkt 5 (prawo zlecenia sporządzenia ekspertyz i opinii) oraz art. 15-18 UODO. Z powyższych przepisów wynika więc, iż zbiory danych wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, a także zbiory określone w art. 43 ust. 1 pkt 1a i przetwarzane przez tzw. służby specjalne faktycznie nie podlegają kontroli inspektorów GIODO. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych może korzystać wyłącznie z uprawnienia określonego w art. 14 pkt 2 UODO, tj. żądać wyłącznie od podmiotów prowadzących te zbiory złożenia pisemnych lub ustnych wyjaśnień oraz wzywać i przesłuchiwać osoby. Natomiast zbiory danych wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 1a, które nie są prowadzone przez służby specjalne, a np. przez Policję lub Centralne Biuro Antykorupcyjne podlegają kontroli, lecz ma ona charakter ograniczony, na co wskazuje sformułowanie „za pośrednictwem”. Oznacza ono najprawdopodobniej, iż inspektor GIODO nie może mieć bezpośrednio wglądu do takiego zbioru, a potrzebne dane osobowe lub inne informacje z ww. zbioru może uzyskać wyłącznie od przedstawiciela podmiotu kontrolowanego (za jego pośrednictwem).

Dalsze postępowanie po zakończeniu samych czynności kontrolnych precyzuje art. 16 UODO. Stosownie do tego przepisu, po zakończeniu czynności kontrolnych, inspektor GIODO sporządza protokół w dwóch egzemplarzach, który doręcza osobom uprawnionym do reprezentowania podmiotu kontrolowanego. Protokół sporządzony w dwóch egzemplarzach podpisują inspektorzy GIODO biorący udział w kontroli oraz osoby uprawnione do reprezentowania podmiotu, u którego została przeprowadzona kontrola. Art. 16 UODO przewiduje również możliwość wniesienia przez osoby podpisujące protokół umotywowanych zastrzeżeń i uwag, co ma znaczenie, np. w sytuacji pomyłek lub błędów zawartych w protokole albo innych niezgodności ze stanem faktycznym występującym u podmiotu kontrolowanego. Ww. przepis umożliwia również odmowę podpisania protokołu przez osoby reprezentujące podmiot kontrolowany. W takim przypadku inspektor GIODO jest obowiązany uczynić o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie 7 dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie GIODO. Protokół z kontroli stanowi przede wszystkim formę raportu, w którym, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, zostaje jedynie zaprezentowany stan faktyczny istniejący u podmiotu kontrolowanego. W związku z tym, odmowa podpisania protokołu bez podania istotnych i odpowiednio umotywowanych powodów takiego działania, nie ma wpływu na dalsze stadia postępowania prowadzonego przez GIODO. Warto natomiast zauważyć, iż przedmiotowy przepis nie określa terminu, w jakim, od dnia zakończenia czynności kontrolnych, powinien być przedstawiony osobom reprezentującym podmiot kontrolowany protokół kontroli. Zawarcie takiej regulacji zapobiegałoby nadmiernemu przeciąganiu się postępowań prowadzonych przez GIODO.
Sporządzenie i podpisanie protokołu kontroli kończy etap działań GIODO o charakterze stricte kontrolnym i otwiera kolejny etap, którego celem jest przede wszystkim przywrócenie u podmiotu kontrolowanego stanu zgodnego z prawem, a także zastosowanie (ewentualnie) sankcji przewidzianych przepisami UODO. Ten etap postępowania inspektorów GIODO określa art. 17 i art. 19 UODO. Według art. 17 ust.1 UODO, jeżeli na podstawie wyników kontroli inspektor stwierdzi naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, występuje do Generalnego Inspektora o zastosowanie środków, o których mowa w art. 18 UODO. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 2 UODO, na podstawie ustaleń kontroli inspektor może żądać wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciwko winnym dopuszczenia do uchybień i poinformowania go, w określonym terminie, o wynikach tego postępowania. Ponadto, z treści art. 19 UODO wynika, że w sytuacji stwierdzenia popełnienia przestępstw, których znamiona określają art. 49 – art. 54 UODO, GIODO kieruje do organu powołanego do ścigania przestępstw (prokuratury) zawiadomienia o popełnieniu tych przestępstw. Oczywiście środki przewidziane w art. 18 UODO zmierzają do przywrócenia stanu zgodnego z prawem. Natomiast pozostałe mają charakter represyjny. W tym miejscu warto dokonać analizy środka, w jaki został wyposażony GIODO, który ma na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 UODO, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, Generalny Inspektor z urzędu (…), w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, w szczególności: usunięcie uchybień, (…), usunięcie danych osobowych (należy nadmienić, iż pozostałe środki wskazane w art. 18 UODO praktycznie nie mają zastosowania w postępowaniu prowadzonym po zakończeniu kontroli). Jak wynika z powyższego, działanie zmierzające do doprowadzania do stanu zgodnego z prawem odbywa się w trybie postępowania administracyjnego, które zakończone zostaje wydaniem decyzji administracyjnej. Wobec tego do ww. postępowania stosowane są wszelkie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (wniosek taki potwierdza również treść art. 22 UODO). Zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. GIODO zawiadamia podmiot, u którego przeprowadzono kontrolę o wszczęciu postępowania, gdyż następuje ono z urzędu. W ten sposób pomiot kontrolowany staje się stroną, w rozumieniu art. 28 k.p.a., prowadzonego postępowania, którego przedmiotem (w przypadku poprzedzającej go kontroli) są najczęściej uchybienia stwierdzone podczas kontroli, ewentualnie dane osobowe, podlegające usunięciu. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania kierowane przez GIODO do podmiotu, u którego przeprowadzono kontrolę (strony) zawiera enumeratywne wyliczenie uchybień stwierdzonych podczas kontroli i wzywa do ich usunięcia. Podmiot, który otrzymał ww. wszczęcie, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., ma prawo brać czynny udział w toczącym się postępowaniu, a przed wydaniem decyzji może wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Udział ten powinien polegać przede wszystkim na przedstawieniu odpowiednich wyjaśnień i innych dowodów (wydruków z systemów informatycznych, kserokopii dokumentów), potwierdzających usunięcie uchybień wskazanych we wszczęciu postępowania. Dowody przedstawione przez stronę w toku wszczętego postepowania podlegają ocenie GIODO, która dokonywana jest zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z art. 7 k.p.a. (zasada ta znajduje swój wyraz w treści art. 77 § 1 k.p.a., nakazującego zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz w treści art. 80 k.p.a., zobowiązującego m.in. GIODO do dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego). Wynik analizy przedstawionego przez stronę materiału dowodowego determinuje rodzaj decyzji, która zostanie wydana wobec podmiotu na zakończenie prowadzonego postępowania. GIODO jest obowiązany treścią art. 104 k.p.a. do wydania decyzji, tj. załatwienia sprawy. Wydawana decyzja musi czynić zadość wszystkim wymogom określonym przez art. 107 § 1 k.p.a. Natomiast rodzaj wydanej decyzji może obejmować w zasadzie trzy jej warianty, tj.: decyzję nakazującą usunięcie uchybień i/lub danych (art. 18 pkt 1 i/lub pkt 6 UODO), decyzję umarzającą postępowanie w sprawie (art. 105 § 1 k.p.a.) oraz decyzję będąca połączeniem dwóch poprzednich (w części nakazującą i w części umarzającą). Pierwszy z opisywanych wariantów dotyczy sytuacji, w której przedstawione przez stronę dowody nie znalazły uznania u GIODO. Drugi przypadek znajduje swoje zastosowanie, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, co ma miejsce w sytuacji usunięcia przez stronę wszystkich nieprawidłowości (uchybień, niewłaściwych danych) oraz w sytuacji zaprzestania w ogóle przetwarzania danych osobowych (zastosowanie wymogów z przepisów o ochronie danych osobowych staje się wtedy bezcelowe). Natomiast trzeci wariant łączy w sobie dwa poprzednie w odniesieniu do poszczególnych uchybień. W tym miejscu warte podkreślenia jest również to, iż stosownie do art. 18 ust. 2 i ust. 2a UODO, decyzje wydawane przez GIODO nie mogą dotyczyć podmiotów zgłaszających kandydatów i listy kandydatów w wyborach na urząd Prezydenta RP, do Sejmu, Senatu, Parlamentu Europejskiego i organów samorządu terytorialnego, w okresie od dnia zarządzenia wyborów do dnia głosowania. Jednocześnie GIODO nie może decyzją nakazywać usunięcia danych ze zbioru określonego w art. 43 ust. 1 pkt 1a UODO, tj. które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności.
Zgodnie z zasadą ogólną wyrażona w art. 15 k.p.a., która stanowi, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, również postępowanie pokontrolne prowadzone przez GIODO posiada dwie instancje. W związku z tym stronie (podmiotowi, u którego przeprowadzono kontrolę) przysługuje prawo do złożenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 21 ust. 1 UODO w związku z art. 129 § 1 i § 2 k.p.a.). Wniosek ten powinien być wniesiony bezpośrednio do GIODO, który w terminach określonych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (art. 35 § 3 k.p.a.) rozpatruje go i wydaje decyzję w drugiej instancji w przedmiocie ww. wniosku. Decyzje wydawane przez GIODO, jak wszystkie decyzje administracyjne, podlegają kontroli sądów administracyjnych. Stosownie więc do art. 21 ust. 2 UODO, w związku z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), od decyzji GIODO w drugiej instancji przysługuje stronie prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem GIODO. Na końcu wypada wskazać, iż skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wyczerpuje toku instancji. Orzeczenie tego sądu może być zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wydając swoje orzeczenie zamyka ostatecznie sprawę.

About Redakcja 244 Articles
Omni Modo to po łacinie „na każdy sposób”. Nazwa naszej firmy to nie przypadek. Na każdy sposób chcemy bowiem pokazywać klientom nasze doświadczenie, profesjonalizm i sukcesy w dziedzinie ochrony danych osobowych.